We zijn een week verder, en ik heb het gevoel dat ik toch m'n verhaal maar neer moet zetten.
Dat zal dan ook het laatste zijn wat ik erover kwijt wil, en is het voor mij dan ook een afgesloten hoofdstuk.
Ik heb me ooit al eens ingeschreven op een aantal datingsites omdat ik vond dat ik toch wel weer eens aan een relatie toe was.
Ik kreeg zo af en toe wel eens een reactie, maar vaak verwijderde ik die meteen weer.
En niet omdat ik zulke hoge eisen stel, maar puur omdat ik het stiekem toch ook wel erg eng vond.
Tot het berichtje van iemand die vroeg of ik een keer op MSN wou kletsen.
En heel bizar, maar een stemmetje zei dat ik daar op moest reageren.
Ik zit eigenlijk maar zeer weinig op MSN, maar ja wie niet waagt wie niet wint toch?
We raakten aan de praat, en het klikte meteen erg goed.
We hadden een hoop dingen gemeen, en konden over alles praten.
M'n hele ziel en zaligheid heb ik op tafel gelegd, zelfs m'n grootste angsten.
Maar hij had nergens een probleem mee, samen konden we alles doorstaan.
Intussen hadden we ook urenlange telefoongesprekken, en ik had het gevoel dat er eindelijk eens een man was die me echt goed vond zoals ik was, en niet keek naar de dingen waar ik nog aan moest werken, en waar ik zelf nog een hoop moeite mee heb.
M'n hoofd was behoorlijk op hol, en ik dacht het zijne ook.
In m'n achterhoofd spookte toch wel het spreekwoord: "te mooi om waar te zijn".
Maar ja, het andere spreekwoord was er ook: "liefde maakt blind".
En dan nog m'n vriendinnetje die me steeds maar waarschuwde dat ik toch echt niet te hard van stapel moest lopen.
Had ik maar naar haar geluisterd!
Maar goed, inmiddels waren wederzijdse kids ook op de hoogte, en die zagen het schijnbaar ook allemaal wel zitten.
Tsja, wat staat je dan nog in de weg zou je denken...
Nou genoeg dus!
Op zondag was ik jarig, en hij stelde voor om dan maar meteen te komen.
En hoteldebotel als ik was stemde ik daarin toe natuurlijk.
En later besloten we zelfs dat hij zaterdag al zou komen.
Dus, ik zo goed en zo kwaad het hele huis van benden tot boven poetsen.
Hij was op de hoogte van de staat van mijn huis, en ook daar had hij begrip voor.
Maar ja, je wilt een goeie indruk maken en dan doe je alles ook al gaat dat lichamelijk eigenlijk helemaal niet.
Nou ja, en toen was het zaterdagavond.
Hij had gemsmst toen hij van huis ging, dus toen werd het spannend.
Dus, op een gegeven moment stond hij hier op de stoep.
Ik weet al niet eens meer wat er toen is gebeurd, maar ik weet wel dat ik mezelf een beetje een houding probeerde te geven omdat ik het spannend vond, en dus maar over de hond begon te praten die steeds aandacht vroeg.
Ja, is het niet logisch dat je vreselijk zenuwachtig bent bij zo'n eerste afspraak.
Nou ja, een bakje koffie dan maar, en intussen kwamen er nog ff wat mensen binnendruppelen die ff wat kwamen brengen maar daarna meteen weer weggingen.
En toen moest ie ineens z'n kids nog smssen.
En ja, ook daar had ik natuurlijk alle begrip voor.
Maar een poosje later belde zijn dochter dat er een raam bij hem was ingegooid.
En daar wilde hij dus meteen naartoe.
Hij zei dat ie zou bellen over het hoe en wat verder.
En vanaf dat moment werkte m'n sensor weer voor 100 procent.
Die komt niet meer terug!
En dat klopte, na een poos ging de telefoon en vertelde hij dat hij toch maar niet verder wilde gaan omdat het hem was tegengevallen.
Intussen had hij m'n kids een berichtje gestuurd op Hyves dat het hem "heel erg" was tegengevallen.
Ik was er kapot van en luchtte m'n hart bij m'n allerliefste vriendinnetje die (bijna middernacht) meteen kwam.
Ik hoef niet te vertellen hoe dankbaar ik ben voor haar steun op het juiste moment.
Maar goed, de volgende dag zat het me nog steeds dwars (notabene op mijn verjaardag).
Dus ik heb hem een mail gestuurd en gevraagd om nadere uitleg.
En toen kwam het hoge woord er dus uit....
Althans, ik denk dat het dat was.
Het ging hem dus om de staat van mijn huis en tuin, en weet ik wat nog meer.
Het was alsof ik een keiharde klap in m'n gezicht kreeg....
Want was hij het niet die zei dat hij daar niet naar keek omdat hij alleen keek naar mij en dat we alles samen wel konden doorstaan?
Nou, ik ben nog nooit zo hard van een roze wolk gevallen als toen.
En de wonden zijn groter dan dat ze ooit geweest zijn.
Zo groot zelfs dat ik heb besloten om er nooit meer aan te beginnen.
Deze ervaring wil ik echt nooit meer meemaken.
Maar ik hoop dat ik na het schrijven van deze ervaring ik er een hele dikke PUNT achter kan gaan zetten, en verder gaan met de rest van mijn leven.
Want er is nog genoeg wat wel de moeite waard is!
